Pride Month – marketingowy chwyt, czy szczery wyraz solidarności?
Czas czytania:3 min

Pride Month – marketingowy chwyt, czy szczery wyraz solidarności?

0 0

Czerwiec to tradycyjnie już miesiąc poświęcony solidarności z osobami LGBTQ+. Podczas Pride Month (Miesiąca Dumy), szczególnie pokazywana jest solidarność, a wiele firm przyodziewa tęczowe barwy, zmienia logotypy, wprowadza produkty limitowane. Czy jednak na pewno idziemy w dobrym kierunku? Czy znowu mamy do czynienia z kolejnym chwytem marketingowym, który nie zmienia niczego w społeczeństwie, a wręcz je dzieli? „Szczerzenie wiedzy w temacie tolerancji dla różnych grup społecznych nadal jest w Polsce potrzebne. Aby przyznać się do bycia gejem, wciąż trzeba odwagi i ugruntowanej pozycji” – mówi Jakub B. Bączek, trener mentalny.

Chociaż trochę już umilkły echa tegorocznej Eurowizji i zwycięstwa osoby niebinarnej (swoją drogą bardzo utalentowanej osoby), wkraczamy właśnie w Pride Month, czyli Miesiąc Dumy, gdzie szumnie powinniśmy się solidaryzować z mniejszościami seksualnymi. W czerwcu 1969 roku w klubie Stonewall Inn w Nowym Jorku doszło do zamieszek i moment ten symbolicznie uznaje się za początek walki o prawa społeczności LGBTQ+. No właśnie, ale kto solidaryzuje się najbardziej? Czy w Polsce efekt nie jest odwrotny od zamierzonego? Czy ta flaga osób niebinarnych działa na Polaków jak płachta na byka?

Wyjście z szafy nadal dla odważnych

Ostatnio miałem okazję brać udział w świetnej rozmowie w telewizji na temat coming outu. Sam dokonałem tego już po 40-stce, oczywiste są więc pytania, dlaczego tak późno, co do tego skłania? Jak osoby ukrywające orientację radzą sobie z pytaniami o żonę/męża?

Tak, oczywiście, że wolałbym, aby każdy kto chce wykrzyczeć światu (a przede wszystkim najbliższym), że kocha człowieka tej samej płci, mógł to zrobić jak najwcześniej. Rzeczywistość jednak jest inna. Po prostu się boimy. Boimy się reakcji rodziny, następnie, co powiedzą i jak będą traktować nas współpracownicy. Ja jako osoba publiczna, bałem się tego, co zadzieje się w sieci, zwłaszcza wśród setek tysięcy moich obserwatorów, czy moich uczniów.

Miałem to szczęście, nie wiem do końca dlaczego, że po moim coming oucie jakieś 95% komentarzy, których pojawiły się dosłownie tysiące, to treści wspierające, za które też jestem ogromnie wdzięczny. Zaledwie może 5% stanowiły teksty typowo hejterskie w rodzaju: „pójdziesz do piekła”. Pojawiły się również gratulacje za odwagę. Bo wciąż coming out wymaga odwagi, niestety. Jest to jak przyznanie się do winy i z tym właśnie walczymy na co dzień, aby stało się to normalne. Wszyscy jesteśmy ludźmi i zasługujemy na miłość. Tylko tyle i aż tyle.

Strach przed przyznaniem się do odmiennej orientacji to jest jakiś rodzaj przemocy kulturowej. Geje i często też lesbijki, po prostu osoby LGBT+, mamy poczucie, zwłaszcza w młodości, że jesteśmy wybrakowani. Często dwa razy mocniej pracujemy, żeby uwierzyć w swoją wartość. I teraz kiedy ktoś mówi: „gratuluję ci odwagi”, ja to rozumiem i czuję, że tam jest troska po drugiej stronie, ale jest to rodzaj nieuświadomionej przemocy kulturowej, bo to trochę tak jakbyśmy powiedzieli: „No, witamy w świecie normalnych.” My się boimy. To też chcę podkreślić, że tam jest prawdziwy lęk. Dlatego z doświadczenia mogę powiedzieć, że posiadanie ugruntowanej pozycji zawodowej, finansowej, rozpoznawalność, pomagają w podjęciu takich trudnych decyzji. Decyzji, które podejmujemy z szacunku dla drugiej połowy, by się nie ukrywać, by nie musieć owijać w bawełnę, gdy ktoś nas pyta z kim byliśmy na wakacjach… Ale tak nie powinno być, każdy powinien bez strachu przed napiętnowaniem i odrzuceniem móc się przyznać do bycia gejem czy lesbijką.

Chwyt marketingowy

I tutaj wracamy do tematu Pride Month. Czy robi on swoją założoną robotę wspierania? Obawiam się, że nie do końca. Poruszając się po świecie biznesu, widać, że stała się to chwilowa moda. Tęczowe barwy w logotypach są już memem. Interneuci śmieją się, że wiele firm zmienia barwy na tęczowe w czerwcu, aby później wrócić do zwyczajnych praktyk, że jest to tylko założenie na moment peleryny i nie idzie za tym nic więcej oprócz chęci zarabiania. Pokazania jacy to my jesteśmy postępowi.

I chociaż potrzebujemy wszelkich inicjatyw, które sprawią, że życie osób LGBTQ+ będzie normalne, że społeczeństwo będzie się edukować, stanie się bardziej otwarte, zaczynam wątpić, czy działania marketingowe idą w tym kierunku. A wręcz niestety mają odwrotny skutek. Pojawia się wyśmiewanie, porównywanie tej samej firmy w różnych zakątkach świata, tego, że marki nie walczą o prawa kobiet i mniejszości w krajach, gdzie są one łamane… Jest to wszystko bardzo trudne, skomplikowane i czeka nas wciąż wiele pracy. Uważam, że jest znacznie lepiej, bo młode pokolenie identyfikujące się jako obywatele świata, jest bardziej otwarte i faktycznie rozumie, że każdy człowiek jest inny i ma prawo do szczęścia.

Marzę, aby za zmianą logotypu na tęczowy szło coś więcej, niż tylko chęć marek do wpasowania się w trend marketingowy. Marzę aby każdy miesiąc był ważny dla wspierania drugiego człowieka. Bo koniec końców, wszyscy jesteśmy ludźmi i potrzebujemy siebie nawzajem.

Jakub B. Bączek

Trener mentalny i działacz społeczny

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Previous post <strong>Jakie garnki do kuchni ceramicznej?</strong>
Next post Smak domowych wypieków z dzieciństwa – chałka